[Moto131]

Korzyści z tzw. żółtych tablic są bardzo ograniczone, ale dla miłośników pojazdów zabytkowych liczy się też fakt ich posiadania



Pojęcie "pojazdu zabytkowego" pojawiło się w naszym kraju stosunkowo późno – wprowadziła je dopiero ustawa Prawo o ruchu drogowym z 1997 roku (a niektóre przepisy wykonawcze do niej wydano dopiero w roku 1999). W niektórych sytuacjach zarejestrowanie auta jako zabytku może być jedynym sposobem dopuszczenia go do ruchu – odnosi się to m.in. do samochodów wyrejestrowanych (zezłomowanych) czy np. przystosowanych konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego.
Pierwszym etapem procedury uzyskiwania "żółtych tablic" jest uznanie pojazdu godnym wpisania do rejestru lub ewidencji zabytków.



Decyzję taką podejmuje Wojewódzki Konserwator Zabytków (lub działający z jego upoważnienia kierownik delegatury). Wpis polega na dostarczeniu do urzędu konserwatora starannie wypełnionej karty ewidencyjnej ruchomego zabytku techniki zwanej potocznie "białą kartą". Teoretycznie może wypełnić ją każdy, ale ze wględu na warunek poprawności merytorycznej najczęściej robią to rzeczoznawcy samochodowi (ich lista dostępna jest na stronie Ministerstwa Infrastruktury). Po przyjęciu wniosku oraz prawidłowo wypełnionej karty wojewódzki konserwator włącza ją do ewidencji i wydaje stosowne zaświadczenie. Wpis do ewidencji zabytków kosztuje tylko 5,5 zł, ale rzeczoznawcy zapłacić trzeba będzie dużo więcej (od 250 zł w górę).

ŹRÓDŁO AUTO ŚWIAT
WYKORZYSTANE ZA ZGODĄ AUTO ŚWIAT
www.auto-swiat.pl

[Skodek]

Ale to nie wszystko bo potem jeszcze trzeba pojechać do przeglądu no i jak samochodzik go przejdzie spokojnie można iść do wydziału komunikacji po żółte tablice.

[mrice]

nie ze rzeczoznawca moze wypełnić opinię tylko musi, dopiero na jej podstawie mozna rozpoząc procedyre zółtych blach